Abp Budzik poświęcił kaplicę i nową część hospicjum w Lubartowie

Przed mszą arcybiskup razem z ks. kan. Andrzejem Juźką, proboszczem parafii św. Anny i wiceprezesem Lubartowskiego Stowarzyszenia Hospicjum św. Anny, przeszedł ze starego budynku hospicjum do nowego. Proboszcz nazwał to przejście bardzo wymownym znakiem.

- Nie byłoby tego nowego, gdyby nie było tego starego - mówił, witając metropolitę. Dodał, że arcybiskup nie pierwszy raz odwiedza Lubartów, ale ta wizyta jest inna, bo historyczna.

Na uroczystość przyjechała Zofia Tokarzewska, bratowa ks. prałata. Byli też prezes stowarzyszenia Krzysztof Wiącek, kierownik hospicjum Jerzy Zbiciak, przedstawiciele samorządów miasta, powiatu i gmin, służb mundurowych, księża, siostry zakonne, nauczyciele i przedsiębiorcy.

Obrzęd zaczął się od pobłogosławienia wody. Arcybiskup pokropił nią zgromadzonych i ściany kaplicy. W liturgii słowa odczytano fragment Drugiej Księgi Samuela o królu Dawidzie, który chciał zbudować dom dla Boga, oraz fragment Ewangelii o szczęśliwych oczach, które widzą, i uszach, które słyszą

Po homilii i wyznaniu wiary metropolita odmówił modlitwę błogosławieństwa ołtarza. Potem okadzono ołtarz, wnętrze kaplicy i wszystkich obecnych. Jak tłumaczył komentator liturgii, dym kadzidła oznacza ofiarę Chrystusa i modlitwy wznoszone do Boga, a okadzenie kaplicy pokazuje, że stała się domem modlitwy. Na nowym ołtarzu abp Budzik odprawił pierwszą mszę.

W kaplicy będzie przechowywany Najświętszy Sakrament. Mają do niej przychodzić chorzy, ich bliscy i pracownicy hospicjum.

- To będzie miejsce ciszy, pogodzenia się często z tym, co jest dla nas trudne - mówił ks. Juźko.

„Bóg buduje dom dla człowieka”

W homilii arcybiskup nawiązał do czytania: Dawid chciał zbudować dom dla Boga, a usłyszał, że to Bóg zbuduje dom jemu.

- Dzisiaj również my poświęcamy dom. Dom szczególny, ponieważ przeznaczony dla ludzi, którzy potrzebują nie tylko pomocy medycznej, ale także serdecznej obecności drugiego człowieka - mówił.

Przypomniał, że nazwa hospicjum pochodzi od łacińskiego słowa hospitium, czyli gościnność, schronienie, miejsce, w którym przyjmowano podróżnych. Chory, który tu trafia, często traci sprawność i samodzielność, ale jego godność się nie zmienia.

- Tam, gdzie medycyna nie może już przywrócić zdrowia, nadal pozostaje ogromna przestrzeń do działania, do miłości. Można złagodzić ból, można potrzymać chorego za rękę, można wysłuchać jego wspomnień i obaw - podkreślał.

Kaplicę nazwał duchowym sercem hospicjum. Wezwanie św. Anny, od dawna czczonej w lubartowskim sanktuarium, przypomina według niego o rodzinie, więziach między pokoleniami i przekazywaniu wiary.

Arcybiskup podziękował ks. Juźce, który dzieło prałata Tokarzewskiego kontynuuje, jak mówił, "z wielkim rozmachem". Dzięki jego wytrwałości i umiejętności jednoczenia ludzi wokół jednego celu hospicjum powiększono. Metropolita dziękował też księżom, którzy otwierali parafie na zbiórki, i wszystkim darczyńcom.

- Ten dom został zbudowany nie tylko z cegieł, betonu i stali. Został zbudowany także z ludzkiej dobroci, ludzkiej solidarności, ludzkiego miłosierdzia - mówił.

Marzenie prałata Tokarzewskiego

Hospicjum w Lubartowie to pomysł ks. prał. Andrzeja Tokarzewskiego, wieloletniego proboszcza parafii św. Anny. Ks. Juźko przypomniał, jak prałat powiedział ludziom zgromadzonym wokół siebie, że chce, by w Lubartowie było hospicjum. W 2005 r. powstało Lubartowskie Stowarzyszenie Hospicjum św. Anny i zaczęła się budowa przy ul. Lipowej.

Prałat sam zachorował na nowotwór. Mimo choroby angażował się w budowę, ale jej końca nie doczekał. Zmarł 17 października 2006 r. W lipcu 2007 r. abp Józef Życiński poświęcił budynek i nadał placówce imię jej pomysłodawcy, a w listopadzie hospicjum przyjęło pierwszego chorego. Dzieło prałata kontynuował ks. Andrzej Majchrzak, a od 2016 r. ks. Andrzej Juźko.

- To on znalazł w sobie odwagę i determinację, by marzyć o miejscu, w którym człowiek u kresu swojej drogi będzie otoczony troską i miłością. Dziś, patrząc na rozwój hospicjum, możemy powiedzieć, że jego marzenie żyje nadal - mówił w podziękowaniach Jerzy Zbiciak.

5456 chorych

Od listopada 2007 r. do 10 października tego roku hospicjum stacjonarne i domowe otoczyło opieką 5456 osób.

Stary, parterowy budynek ma około 220 mkw. i 12 łóżek. Chorzy korzystają z jednej wspólnej łazienki. Miejsc brakowało, a proboszcz słyszał o tym od rodzin.

- Niełatwo jest usłyszeć słowa: proszę księdza, całymi rodzinami dawaliśmy na nasze hospicjum pieniądze, półtora procenta, składki, na tacę, jak były zbierane, a teraz, kiedy nasza mama potrzebuje waszej pomocy, wy nam nie pomagacie. Takich telefonów było dużo - przyznał.

Drugim powodem rozbudowy były warunki. Proboszcz podkreślał, że o atmosferze hospicjum decydują ludzie, którzy w nim pracują, ale warunki w nowym budynku będą nieporównywalnie lepsze niż w starym.

Pierwszą łopatę wbito w czerwcu 2023 r.

- Nie mając żadnego Sanguszki, który by dał pieniądze i powiedział: budujcie, nie mając żadnego zaplecza finansowego, tylko z datków, które ludzie wpłacali, powstało to szlachetne dzieło - mówił ks. Juźko.

Szczególnie dziękował Jerzemu Zbiciakowi. Jak mówił, to dzięki jego determinacji i codziennym wizytom na budowie, nieraz kosztem zdrowia i być może także w niedziele, można było już dziś odprawić mszę w nowym budynku.

Pomogli też księża. Na zbiórki, kazania i niedziele z hospicjum otworzyło swoje parafie 350 kapłanów. Pomagali też najmłodsi: przedszkolaki robiły z bibułki żonkile do rozdawania, dzieci i młodzież wystawiały przedstawienia, organizowały kiermasze, aukcje i wystawy, a zarobione pieniądze oddawały hospicjum. Samorządy przekazywały pieniądze uchwałami podejmowanymi na sesjach. Koła gospodyń wiejskich sprzedawały ciasta; jedno z nich zebrało ostatnio ponad 15 tys. zł. Puszki stały na odpustach, dożynkach, jubileuszach małżeńskich i imprezach zakładowych, zbiórki prowadzono też przy pogrzebach. Zdarzało się, że nowożeńcy przysyłali ofiarę po ślubie, bo w hospicjum zmarła ich babcia, która ślubu nie doczekała.

Hospicjum wspierali też podatnicy, przekazując mu 1,5% podatku. W tym roku z rozliczeń za 2025 r. trafiło w ten sposób na jego konto ponad 1,6 mln zł.

- Być może dla wielu z państwa był to tylko jeden podpis na dokumencie, jedno kliknięcie (...). Dla nas zaś to gest zaufania. Każda wpłata była jak cegła dokładana do budowy domu - mówił Jerzy Zbiciak.

Otwarcie jeszcze nie teraz

- Dzisiejsze spotkanie, poświęcenie kaplicy, błogosławieństwo budynku i samochodu, który będzie służył chorym, nie jest równoznaczne z otwarciem hospicjum. Na to jeszcze poczekamy - zaznaczył ks. Juźko.

Na budowę przekazano dotąd około 5 mln zł. Na wyposażenie potrzeba jeszcze około 2,5 mln zł. Proboszcz ma nadzieję, że chorzy przeniosą się do nowej części jeszcze w tym roku.

Po mszy arcybiskup pobłogosławił budynek. Modlił się, by lekarze mieli mądrość i roztropność w podejmowaniu decyzji, a pielęgniarki, pielęgniarze i pozostali pracownicy cierpliwość i wytrwałość. Potem pobłogosławił samochód, polecając wszystkich, którzy będą z niego korzystać, wstawiennictwu św. Krzysztofa i św. Anny.

Jerzy Zbiciak nazwał piątkowe poświęcenie początkiem otwierania drzwi do nowych pomieszczeń. Podziękował darczyńcom i wykonawcom.